گاهي با خود مي گويم سدها چه ويرانگرند، مدفن زيبايي هاي هزاران ساله مان؛ با اين وجود نمي توان چشم ها را بي دريغ كرد از درياچه هاي آبي آرام پشت سدها، نمي توان نديد آنگاه كه برگرده شان، روستايي، عروس آسا خودنمايي مي كند.پامنار شهيون[1] يكي از عروسان مشرف بر اين درياچه هاست كه با نوگلان پر طراوتش ايستاده تا بنوازد زخم هاي دود گرفته از شهرهاي بي هدف رشد يافته مان را؛عروس سبز پامنار چنان بر روح آبي درياچه و آسمان لانه كرده است كه پروازت مي دهد بال در بال مرغان نغمه سازش؛...ادامه 

نمي دانستم در خرما پزان ديارم حسرت هايم پايان مي پذيرد. چه روزها در آرزوي كوه و چشمه اي گذشت؛ غافل از اينكه اينجا؛ در يك قدمي است.روزهاي آخر عيد كوله  بر دوش با ياراني يار  به راه افتاديم تا گم كنيم خود را از هياهوي مكرر سيمان و آسفالت.راهي وعده گاه شديم: شوي{shevi}؛روستاي شوي از توابع شهرستان دزفول؛  در شمال غربي استان خوزستان است ؛جايي كه هنوز چراغ ها خورشيد است و ماه و شيرهاي آب؛ چشمه ها؛جايي كه ستاره و فانوس پايكوبي مي كنند تا آسمان آواز سر دهد....ادامه گزارش