"با دستان او نخها به پیوند دعوت می شوند  و نقشها را می سازند. نقشهایی با خطوطی که بعدها بر قامت مرد بختیاری ، عمود به نظر می آیند و او را استوار و ایستاده تلقی می کنند.  زن با همین امید می بافد  و در خطوطی که با این نخهای سیاه و سپید نقش می زند به فردا چشم دوخته و برای جوانهایی  که روزی چوغا بر دوش در جشن وصالشان شرکت می کند آرزوی خوشبختی ، رنگ رنگ دارد.زن بختیاری در حالی که مشغول بافت چوغاست با همان گویش بختیاری می گوید: این چوغای ِ محلی  است و از پشم ، رشتن و... درست می شود .از مغازها خریده می شود...پشم را کارخانه درست می کند و ما می خریم .قبلا پشم را با دست درست می کردیم .با دوک های قدیمی.خیلی طول می کشید..."

یکی از جلوه های مهم و زیبای هر فرهنگ و تمدنی ، صنایع  و فنون سنتی مختلفی است که بنا به نیاز در طول تاریخ به وجود آمد.شواهد باستان شناسی ِ بیشماری از این صنایع  و تولیدات به جای مانده و کشف شده از آنها در طی حفاریهای باستان شناسی وجود دارد و حتی ریشه برخی صنایع قرون معاصر تر را نیز می توان در عهد باستان جستجو نمود.با توجه به اینکه بیشتر جوامع امروزی  با  روشهای سنتی صنایع و فنون فاصله گرفته اند ، ضرورت پژوهش و مستند سازی روشهای و فنون سنتی تولید اهمیت دو چندان دارد.برخی پژوهشگران علاقه مند کارهایی در این زمینه انجام داده اند.در مقاله ای که در اختیار شما قرار خواهد گرفت با  کار یکی از این پژوهشگران به  نام " صنعت جیل- سازی در دزفول"آشنا خواهید شد.آقای محمد حسن عرب در این پژوهش ، به خوبی جزییات جالبی این صنعت در دزفول را  در اختیار خواننده قرار می دهند.

در تقسیم بندیهایی که درباره موضوعات مختلف میراث فرهنگی وجود دارد ، بخشی به نام مردم نگاری و مردم شناسی وجود دارد. مردم نگاری به ویژگی‌های اقلیمی، اقتصادی، معیشتی، اجتماعی، خانوادگی، مذهبی، سیاسی ، حکومتی ، آیین‌ها و مراسم ، اعتقادات و باورها ، هنر ، ادبیات شفاهی و سایر شئون و جزئیات و جنبه‌های زندگی می‌پردازد.بازیهای سنتی نیز زیر مجموعه مردم نگاریهاست.پژوهشهای بسیاری درباره بازیهای سنتی ایران انجام شده است. طی سالهای دهه هفتاد هجری شمسی ،  توسط پژوهشکده  مردم شناسی سازمان میراث فرهنگی و گردشگری کشور  طرحی کشوری اجرا گردید که  بر اساس آن بازیهای سنتی در  سطح ملی جمع آوری  گردید. برای آشنایی با حال و هوای بازیهای سنتی ، فیلم مستندِ یکی  از این بازیها برای دانلود در اختیارتان قرار می گیرد.

 "خوزستان به علت دارا بودن ویژگیهای آب و هوایی ، از دیر باز تا کنون ، مسکن ایلها و طایفه های گوناگون بوده است.در این گسترده جغرافیایی ، اقوام گوناگون در طی قرون و اعصار به ایفای نقش پرداخته اند.اقوامی را که در این منطقه در حال حاضر زندگی کوچ نشینی دارند ، می توان به سه دسته عمده لر – ترک و عرب تقسیم کرد .این اقوام کوچ نشین ، در کنار جمعیت یکجا نشین که در استقرار گاههای شهری و روستایی پراکنده اند ، زندگی می کنند.تضاد منظر جغرافیایی از عوامل بسیار  مهمی است که در ایجاد کوج نشینی نقش بارزی را ایفا می کند... این تضاد آب و هوایی ، شیوه ای از زندگی را از دیر باز به وجود آورده است که در رابطه با اقلیم و منطبق بر آن ، همسازی دارد.هنگامی که در تابستان مراتع استپی ، خشک و به علت عدم وجود منابع کافی آب و خشکیدن آنها ، امکان زیستن وجود ندارد در مراتع آلپی شمال مراتع سرسبز و چشمه سارهای پر آب و خنک ، شرایط مناسبی برای زندگی به وجود  می آورد.کوچ نشینان خوزستان از سه تیپ عمده کوچ نشینی تشکیل شده اند که عبارتند از کوچ ارتفاعی ، کوچ افقی و کوچ در اطراف آبادیها ..."

"خوزستان قلب ایران اسلامی ماست.دیدار آن آرزوی دیرینه ام.امروز با گذر از پل اهواز به دور دست های این سرزمین زر خیز و تماشایی می روم.شمال و شرق خوزستان را رشته کوه زاگرس ،  کوهساران افسانه ای ایران فرا گرفته است.دامنه ها چنین که می بینیم ، کشتزارانیست گسترده و  سبز .در دل زمستان اینجا بهار است.سفره ایست پر نعمت.گلهای بهاری این بوستانها به دست تلاش گران  روستایی شکفته می شود.چنین شگفت بدینگونه ، از این دیار ، سبزیها و دیگر فراورده های کشاورزی به سراسر ایرن اسلامی هدیه می گردد.آن هم از میان راههایی بس دور.از کنار ستیغ کوهها و چشم اندازهای بدیع.کهن سرزمین غنی خوزستان ما را در درازنای تاریخ تا شش هزار سال پیش می برد ،زمانی که  نخست شهرهای پر آوازه گیتی ، همچو شهر باستانی  شوش بنا می یابد با فرهنگی که از پر ارج ترین پدیده های زندگی  آدمیست.به شهر شوش ، این قدیمی ترین پایتخت ایران پای می گذارم.به بازمانده های کاخ آپادانا از زمان داریوش.همه چشم می شوم از سکوت و می اندیشم به هنر معماری پر شکوه این دیار که باید آن را شناخت ...

 آبادان شهر اقوام  بود و ملل و فرهنگ ها . از اقصا نقاط کشور و دنیا آدمها برای کار و زندگی  به آبادان آمده بودند .علیر غم آن شرایط سخت و آب و هوای گرم و شرجی ، همه به خاطر کار در نفت ، آبادان را انتخاب می کردند.اصفهانی ، بوشهری ، کازرونی ، بهبهانی ، شهرضایی ، شیرازی ، آباده ای ، نجف آبادی و....از داخل کشور و انگلیسی ، هندی ،  هلندی  و پاکستانی از خارج از کشور در آبادان حضور فعال داشتند.آبادان نقطه تلاقی فرهنگها ، سنت ها و زبانها بود و مرکز ثقل این تلاقی ، پالایشگاه آبادان. پالایشگاه با آن هیبت بزرگ و حصارهای پِلِیتی(فلزی) نقره ای رنگ کوتا ه و دودکش های سر به آسمان کشیده و مشعل هاییکه این گوشه و آن گوشه پالایشگاه در حال سوختن بود در وسط شهر خود نمایی می کرد و زندگی در اطراف آن خیلی ساده و روان جریان داشت .تقریبا همه ،  دود پالایشگاه را خورده و با بوقش آشنا بودند و چه خوشگوار آن دود و چه خوش صدا آن بوق !حتی بچه های مدرسه با سوت(فیدوس)پالایشگاه زمان رفتن به مدرسه را تنظیم می کردند و صبح ها بازیگوشانه به دنبال جمع کردن دوده های گلوله ای شکل سیاه رنگ در  گوشه و کنار حیاط ها بودند...